Home

De cello

Zoek op provincie

Cello huren / kopen

Aanmelding docent

Mailinglijst

Contact

> Strijkersgroep

Ieder instrument waarbij het geluid wordt voortgebracht door snaren te laten trillen, is een chordofoon. De vier leden van de strijkersfamilie zijn; de viool, de altviool, de cello en de contrabas. De prachtige toon en de mogelijkheid om een breed scala aan klankkleuren tot uitdrukking te brengen, zijn de belangrijkste eigenschappen voor de populariteit van de strijkinstrumenten.

De strijkers vormen dan ook in de moderne symfonieorkesten tot de belangrijkste kern. Het eenvoudige uiterlijk van deze instrumenten is misleidend, want de bouw van een strijkinstrument vraagt om veel kennis en vakmanschap. Van alle instrumenten bezit een viool de meeste mysterie. Wie kent er niet de verhalen en enorme bedragen van de bekenste Italiaanse vioolbouwer ‘Stradivarius’.


> De cello

De eerste celli werden bijna 500 jaar geleden in Italië gebouwd. Ze werden toen nog basviool genoemd: het was namelijk de laagste viool die bestond. De basviool was kleiner dan de moderne cello. Later werd een vier-snarige cello ontwikkeld die weer wat groter was. De klank was niet mooi, maar dat vond men niet zo erg omdat het alleen een begeleidingsinstrument was.

De eerste die een kleinere cello bouwde was Andrea Guarneri, een Italiaanse vioolbouwer uit Cremona. Op deze kleinere cello kon je beter spelen en hij had een mooiere toon. Het instrument werd violoncello genoemd. De violoncello werd zo populair dat zelfs Stradivarius, een heel bekende vioolbouwer, op het nieuwe model overstapte en stopte met het bouwen van basviolen.

Het instrument is zo groot, dat het niet meer onder de kin gehouden kan worden: het wordt tussen de knieën geplaatst, waarbij een uitschuifbare staartpen op de grond rust.

Aan het eind van de 18e eeuw zag de cello er bijna zo uit als nu. In de 19e eeuw gebruikte Adrien-François Servais, een beroemde Belgische cellist, voor het eerst een pin om de cello op te laten rusten; tot die tijd hielden cellisten de cello tussen hun knieën geklemd.

De cello wordt bespeeld met een strijkstok die korter is dan die van de viool. De klank is een octaaf (8 tonen) lager dan de altviool.

Om de cello te stemmen moet je heel goede oren hebben. Je stemt meestal bij een piano of met een speciaal apparaatje. Dit meet de trillingen. Elke toon heeft zijn eigen aantal trillingen en zo kun je aflezen of de toon zuiver is.

De 4 snaren van de cello hebben dus 4 tonen. Je kunt meer tonen maken door de snaar korter te maken. Dit doe je door ze met je linkerhand tegen de toets te drukken. Op die manier kun je op een cello wel meer dan 4 octaven spelen (1 octaaf is bijv. do-re-mi-fa-sol-la-ti-do).

Als je op een strijkinstrument gaat spelen moet het wel bij je lengte en de grootte van je handen passen: op een te groot instrument kunnen je vingers niet makkelijk alle tonen maken. Instrumenten zijn er dan ook in verschillende maten, van 1/8 tot een hele. Ook de stok is er in verschillende maten.

Om goed in de maat te blijven kan je tijdens het oefenen een metronoom gebruiken. Dit is een apparaat dat de maat tikt.

Als je in een orkest speelt, slaat de dirigent de maat, maar als je een solostuk uitvoert moet je zelf heel goed tellen!

Je kunt een strijkinstrument op verschillende manieren bespelen, bijvoorbeeld:
· con arco - met de stok strijken;
· pizzicato - tokkelen met je vingers;
· con sordino - met een demper op de kam;
· vibrato - de linkerhand gaat heen en weer zonder te verschuiven;
· col legno - met de stang van de stok strijken.

Er bestaan ook elektrische celli. Die hebben geen klankkast nodig omdat ze, net als een elektrische gitaar, via een versterker spelen. Ze zien er dus heel anders uit dan een akoestische cello.

In het symfonie-orkest speelt de cello een belangrijke rol. De ene keer wordt de baspartij gespeeld (samen met de contrabassen), een andere keer de melodie.
De cello heeft vooral een begeleidende rol in het orkest. De cello heeft een wat weemoedige klank.